Hoe mijn zomer er compleet anders uit zag…

Een van mijn (onze) dromen is om in de Oostenrijkse bergen te wonen. Daar heerlijk te wandelen, fotograferen en andere mensen laten zien hoe mooi de bergen zijn. We willen niet per se een gastenverblijf starten, maar wel een plek waar we mensen kunnen uitnodigen. Het liefst wonen we daar met ons gezin en groeien onze kinderen op in Oostenrijk. Dat plan hebben wij al jaren, we denken er vaak aan, praten er veel over en we hebben geen haast.

Het leek mij altijd wel handig om een tijdje in Oostenrijk te verblijven, anders dan een vakantie. Om te kijken hoe het is om daar te zijn met al je verplichtingen, zonder dat vakantiegevoel. Een paar jaar geleden kregen we die kans, maar die is helaas niet doorgegaan. Voor deze zomer creëerde ik mijn eigen kans. Ik nam ontslag en besloot om deze zomer minimaal 2 maanden in een Oostenrijkse berghut te gaan werken. Ik heb meerdere sollicitaties gedaan en uiteindelijk vond ik via via een berghut. Ik was helemaal blij, een droom die zou uitkomen! Ik zou vertrekken op 7 juni en zeker tot eind augustus daar blijven. Bijna 3 maanden dus. Spannend!

Maar je raadt het misschien al… er kwam wat tussen…

Enkele weken voordat ik zou vertrekken kwam een van mijn andere dromen uit! Ik bleek zwanger! We wilden dat erg graag, maar ik had het juist nu losgelaten omdat ik 3 maanden weg zou gaan, dus leek het me niet heel praktisch. Maar wat gebeurt er als je iets loslaat: dan gebeurt het juist! Ik was een paar dagen erg in de war, maar besloot wel gewoon naar Oostenrijk te gaan. De verloskundige was het er ook mee eens en zag het juist als voordeel: daarna zou ik lekker fit zijn (en al 20 weken zwanger). Ik ben dus gaan zoeken naar een praktijk in Oostenrijk waar ik een echo kon laten maken. Het enige puntje was: ik wilde wel toestemming hebben van mijn werkgever daar, de huttenwaard, dat ik een paar dagen vrij zou krijgen. Ik zou immers eerst 3 uur naar beneden wandelen, dan naar een stad voor de echo, daar slapen en dan evt. de volgende dag weer terug naar boven….

Hij keurde het niet goed. Het zou te druk worden in die periode in de berghut. Ik kon geen vrij krijgen. Ik dacht: als ik nu uitleg wáárom ik vrij wil, dan snapt hij het vast en zal hij me laten gaan. Ik legde het uit, en het omgekeerde gebeurde. Hij zei (dit gesprek ging trouwens in het Duits via Facebook-chat): “dan denk ik dat je sowieso beter in het ‘dal’ kan blijven. Dan hoef je niet naar de hut te komen. Je kan hier dan niet komen werken. Als werkgever loop ik teveel risico, het is hard werken en ik heb me aan bepaalde regels te houden.” Ik sputterde nog wat tegen, maar zijn boodschap was heel helder. Een kleine week voor vertrek bleek dat ik niet zou vertrekken. Ik was heel erg teleurgesteld…

Ik vlieg naar Innsbruck, wat er ook gebeurt…

Ik besloot al vrij snel sowieso die zondag het vliegtuig naar Innsbruck te nemen. Ik had mijn vliegticket uiteraard al, dus ik zou in ieder geval een paar dagen weggaan. Maar dat is niet wat ik echt wilde. Ik wilde de bergen ervaren. Gelukkig ken ik wat mensen die in Oostenrijk wonen en zo benaderde ik diezelfde middag nog Nel van De Berghut. Ik legde het verhaal uit en vroeg of zij nog een idee had. De volgende ochtend kreeg ik van haar antwoord: ik heb wel een idee! Ik mocht een paar weken komen en in ruil voor kost en inwoning zou ik helpen met hun nieuwe project: de DroomplekAcademie.nl. Binnen een paar dagen was alles geregeld en zat ik in het vliegtuig naar Oostenrijk.

Uiteindelijk ben ik bijna 3 weken in Oostenrijk bij Hans en Nel geweest, heb er van de bergen genoten, heb er veel geslapen, gezellige mensen ontmoet, mooie foto’s gemaakt en veel gesproken met Hans en Nel over de DroomplekAcademie die inmiddels online staat. Ik heb ze geholpen weer wat richting te geven, ideeën aangedragen voor het logo, blogs geschreven, een flinke opzet gemaakt voor het e-book en nog veel meer!

Achteraf gezien ben ik heel blij dat het zo gelopen is. Je weet aan het begin van een zwangerschap niet hoe je je gaat voelen. Ik ben gelukkig niet echt misselijk geweest, maar wel heel moe. Ik kon en kan nu mijn eigen tijd indelen. Ben inmiddels ook gestart als ZZP’er en doe alleen maar leuke opdrachten! Ik maak websites, ik doe fotoshoots en neem mensen mee op een wandeling waarbij we op zoek gaan naar de kleur in het leven.

2016-10-19T22:02:56+00:00